Wat je echt nodig hebt
Leo Babauta is iemand waarvan ik het hele oeuvre heb doorgelezen. Gelukkig schrijft de man niet zoveel, dus het voor iedereen haalbaar om die paar boeken en blogpostings tot zich te nemen. Maar er gaat dan wel een wereld voor je open, waar je vervolgens wel een jaar of tien mee bezig bent om zelf te realiseren. Wat maar weer bewijst dat dingen die op papier simpel klinken, niet altijd simpel zijn om in praktijk te brengen.
Al die ideeën zijn trouwens in drie woorden samen te vatten: less is more. Dat mij dat aanspreekt, vinden mensen wel eens raar. Ik sleep jaarlijks een hoop spullen mijn huis in, ongeacht of ik ze nou dringend nodig heb of niet. Alles wordt liefdevol uitgepakt, in gebruik genomen en hopelijk meermaals gebruikt, al is dat in zo'n gadgetovervloed niet altijd gegarandeerd. Of ik dat allemaal nodig heb, is een vraag waar ik snel mee klaar ben: natuurlijk niet. Met een telefoon van drie jaar geleden kun je ook nog prima bellen, internetten en apps installeren. Maar als je zo'n 'er kan nog meer bij'-instelling loslaat op alle aspecten van je leven, kan je langzamerhand doordraaien: je MOET niet alleen de laatste gadgets hebben, maar ook alle populaire tv-programma's gezien hebben, je moet al het belangrijke nieuws volgen, je moet boeken die momenteel hip zijn gelezen hebben, je moet, moet, moet. Dus daar ben ik mee gestopt. Programma's als DWDD, Pauw en Witteman en Nieuwsuur kijk ik alleen wanneer vrienden op Twitter roepen dat er iets belangrijks te zien was. Bij de hashtags #sytycd en #tvoh duik ik weg. Het nieuws volg ik alleen nog oppervlakkig, politiek volg ik bijna helemaal niet meer. En als ik zoals laatst weer eens een krant in handen heb, blader ik door naar de pagina's met achtergrondartikelen, die me dan trouwens erg kunnen boeien. Ik wil niet weten of ergens een grote brand is geweest, of er weer iemand van de PVV in de fout is gegaan en of dat William en Kate gaan trouwen. Ik hoor wel de headlines, maar ik hoef niet de details te weten. Eigenlijk hoort dat niet onder 'ons soort mensen'. Als hoogopgeleide ben je politiek bewust en probeer je van alles op de hoogte te blijven. Maar het hoeft niet. Als je wilt weten waarom de zorgpremie omhoog gaat, kun je dat ook gewoon opzoeken. En je bent geen sukkel als je de huidige ministersploeg niet uit je hoofd kunt opsommen. Je leven wordt niet leuker of beter wanneer je het wel weet en als je geen ambities hebt om aan een kennisquiz mee te doen, hoef je het ook niet in je hoofd te stampen. Schept weer ruimte voor de dingen die je echt wilt doen. Om nog even op Leo Babauta terug te komen: in Live More, Need Less kun je lezen wat er volgens hem eigenlijk toe doet: niet winkelen, tv-kijken of jezelf volproppen met eten. Niet nog meer troep om je heen verzamelen, omdat er iets in de aanbieding was, terwijl je het eigenlijk niet nodig hebt. In plaats daarvan: jezelf focussen op het creëren van mooie dingen in plaats van consumeren (wat overigens niet wil zeggen dat je geen mooie spullen meer voor jezelf mag kopen), aandacht besteden aan de mensen die er voor jou toe doen, lekker naar buiten gaan en genieten van de wereld om je heen. Klinkt allemaal simpel, maar juist daarom niet zo makkelijk te realiseren in een wereld waarom je wordt gebombardeerd met zoveel dingen die óók belangrijk, nuttig, grappig zijn. Ik weet niet hoe lang ik mijn nieuwsarme dieet volhoud. Maar het is net als de periode dat ik een halfjaar verstoken van de wereld in Polen heb gezeten: ik kon met weinig mensen communiceren, kon de krant niet lezen en de tv niet verstaan. Maar toen ik terugkwam had ik eigenlijk niet zoveel gemist en was ik binnen een dag weer bijgepraat. Het echt belangrijke nieuws dringt toch wel tot je door.
